De data achter circulaire mode in steden

De cir­cu­lai­re tran­si­tie in de mode wordt vaak bespro­ken in ter­men van wet­ge­ving, inno­va­tie en con­su­men­ten­ge­drag. Toch is er nog een vraag die min­stens even belang­rijk zou kun­nen zijn: wie bezit de data die de beslis­sin­gen van mor­gen zal vormgeven?

Het Bel­gi­sche plat­form COSH! werkt aan een ande­re manier om naar retail te kij­ken. Oor­spron­ke­lijk gelan­ceerd om con­su­men­ten te hel­pen mode­mer­ken te ont­dek­ken op basis van een reeks duur­zaam­heids­cri­te­ria, is het plat­form uit­ge­groeid tot een Smart City-pro­ject dat loka­le retai­le­co­sys­te­men in kaart brengt, van her­stel­dien­sten en onaf­han­ke­lij­ke ont­wer­pers tot twee­de­hands door­ver­koop. Onder­weg begon oprich­ter Niki de Schry­ver zich af te vra­gen hoe retail­da­ta momen­teel ver­za­meld wor­den en beland­de ze onver­wacht in een wereld die gro­ten­deels wordt gevormd door com­mer­ci­ë­le vastgoedintelligentie.

We bespra­ken het piloot­pro­ject in Leu­ven, waar­om bete­re data een van de meest waar­de­vol­le grond­stof­fen van de mode zou kun­nen wor­den en waar­om inzicht in wat afval voor­komt uit­ein­de­lijk belang­rij­ker kan zijn dan het meten van de hoe­veel­heid afval zelf.

COSH! begon oor­spron­ke­lijk als een plat­form om con­su­men­ten te hel­pen bewus­te­re mode­keu­zes te maken. Hoe is dat uit­ge­groeid tot een Smart City-project?

Toen ik COSH! lan­ceer­de, was het idee om de Poké­mon Go van duur­zaam shop­pen te ont­wik­ke­len. Ik moet nog altijd lachen als ik dat ver­tel, want dat was echt de visie.

Je zou door een stad wan­de­len, je tele­foon vast­ne­men en met­een zien wel­ke mer­ken of win­kels aan bepaal­de duur­zaam­heids­cri­te­ria vol­de­den, waar­door bewus­te­re keu­zes veel mak­ke­lij­ker zicht­baar zou­den wor­den. Ste­den maak­ten eigen­lijk van­af dag één deel uit van het idee.

Ik heb altijd geloofd dat als je mode wil ver­an­de­ren, je elke sta­ke­hol­der moet ver­bin­den. Mer­ken, toe­le­ve­rings­ke­tens, retai­lers, con­su­men­ten, loka­le over­he­den en uit­ein­de­lijk, Euro­pe­se beleids­ma­kers. We zijn met COSH! begon­nen vóór de Euro­pe­se Green Deal voor tex­tiel en de wet­ge­ving waar we het van­daag over heb­ben zelfs nog maar bestond.

Zodra je al die infor­ma­tie begint te ver­bin­den, besef je dat ste­den veel meer kun­nen wor­den dan plek­ken waar men­sen win­ke­len. Ze wor­den eco­sys­te­men. Als je begrijpt wat er lokaal gebeurt, kan je retai­lers onder­steu­nen, con­su­men­ten hel­pen bij hun keu­zes en beleids­ma­kers een veel dui­de­lij­ker beeld geven van wat er echt op het ter­rein speelt.

Dat bre­de­re eco­sys­teem was dus altijd het plan.

Ja. De uit­da­ging was gewoon dat je als onder­ne­mer niet alles tege­lijk kan bou­wen. Ik zeg altijd dat we onze pro­duc­troad­map in dui­zen­den klei­ne stuk­jes moesten hak­ken. Als ik terug­kijk, zou ik zeg­gen dat we nu onge­veer hal­ver­we­ge die road­map zitten.

Ik kan me voor­stel­len dat niet ieder­een met­een in die visie geloofde.

Nee, hele­maal niet. Toen ik het con­cept voor het eerst voor­stel­de aan acce­le­ra­tors, schreef een van hen let­ter­lijk op een intern docu­ment: ​“Niet finan­cie­ren. Gek. Dit gaat nooit gebeu­ren.” Het was niet de bedoe­ling dat ik dat te zien kreeg, maar op een of ande­re manier is het toch bij mij geraakt.

De star­tit acce­le­ra­tor pak­te het veel prak­ti­scher aan. Zij hiel­pen ons om een mini­mum via­ble pro­duct te iden­ti­fi­ce­ren. In dat sta­di­um ging dat niet over het hele eco­sys­teem. Het was gewoon een web­si­te waar retai­lers een pro­fiel kon­den aan­ma­ken en zo hun zicht­baar­heid kon­den vergroten.

De gro­te­re visie is nooit ver­dwe­nen. Die moesten we sim­pel­weg stap voor stap opbouwen.

Zul­ke com­men­ta­ren lezen moet las­tig geweest zijn. Hoe ga je om met tegenslagen?

Mijn psy­cho­loog stel­de me onlangs exact dezelf­de vraag. (Lacht.) Het eer­lij­ke ant­woord is dat ik het niet echt ver­werk. Het doet ont­zet­tend veel pijn. Soms ben ik een tijd­je kwaad. Maar hoe dan ook, ik ga ver­der. Onder­ne­men is geen gemak­ke­lijk pad, dat is zeker. Je moet voort­du­rend opnieuw moti­va­tie vin­den. Ik ver­ge­lijk het altijd met water: je pro­beert de stroom te stu­ren, maar uit­ein­de­lijk bots je op rot­sen, dan zoek je een ande­re weg die erom­heen gaat. Uit­ein­de­lijk blijft het water altijd stro­men. Veer­kracht en pro­bleem­op­los­send ver­mo­gen zijn twee cru­ci­a­le vaardigheden.

Dat lijkt zeker zo. Nu werk je recht­streeks samen met ste­den. Waar­om zijn loka­le over­he­den belang­rijk in dit verhaal?

Omdat ze veel dich­ter bij de eigen­lij­ke tran­si­tie staan dan men­sen vaak besef­fen. In Neder­land bij­voor­beeld heb­ben ste­den al tex­tiel­stra­te­gie­ën. Dat maakt het mak­ke­lij­ker om gesprek­ken te star­ten, omdat het onder­werp poli­tiek al bestaat, ook al blijft de juis­te per­soon vin­den een uit­da­ging. Men­sen hou­den con­nec­ties en net­wer­ken vaak af om zelf de con­tro­le te behou­den. Het is een sys­te­misch pro­bleem van zaken­doen van­uit een schaarstemindset.

Bel­gië is heel anders. Loka­le over­he­den heb­ben door­gaans geen gro­te bud­get­ten voor retail­pro­jec­ten. Als er finan­cie­ring is, is die meest­al rela­tief klein en vaak gekop­peld aan mar­ke­ting­i­ni­ti­a­tie­ven in plaats van aan struc­tu­re­le ver­an­de­ring op lan­ge ter­mijn. Zelf­stan­di­ge retai­lers heb­ben ech­ter iets anders nodig: lan­ge­ter­mijn­stra­te­gie­ën en tijd om te ver­an­de­ren. Een een­ma­lig pro­ject van een half jaar in de mode vol­staat niet om bete­ke­nis­vol­le ver­an­de­ring te rea­li­se­ren. Je hebt con­sis­ten­tie nodig in de plan­nen. Als je als stad een dui­de­lij­ke stip op de hori­zon hebt, beweegt de groep retai­lers mee met de visie.

Veel onaf­han­ke­lij­ke win­ke­liers heb­ben geen extra shop­ping­week­end nodig. Ze heb­ben zicht­baar­heid nodig. Ze heb­ben onder­steu­ning nodig. Ze moe­ten zich voor­be­rei­den op een toe­komst die steeds meer wordt gevormd door nieu­we Euro­pe­se wetgeving.

Daar zagen we een kans. In plaats van nog een mar­ke­ting­cam­pag­ne op te zet­ten, wil­den we ste­den hel­pen hun eigen retai­le­co­sys­teem te begrij­pen via data.

Jul­lie eer­ste Smart City-kick-off was met Leu­ven, toch?

Ja. Het Smart City-piloot­pro­ject in Leu­ven werd het data­ge­dre­ven ver­trek­punt voor ons stads­dash­board. De pro­vin­cie Vlaams-Bra­bant lan­ceert elk jaar Smart City-oproe­pen. Vijf pro­jec­ten krij­gen finan­cie­ring, maar elk pro­ject moet ook vijf­tig pro­cent cofi­nan­cie­ring voor­zien. In de prak­tijk wor­den veel van die pro­jec­ten dus deels gefi­nan­cierd met onze eigen tijd. Nadat we het dash­board voor Leu­ven ont­wik­keld had­den, gebeur­de er ech­ter iets belang­rijks. De infra­struc­tuur staat er nu. Als een ande­re stad met ons wil samen­wer­ken, moe­ten we niet meer van nul begin­nen. Het dash­board bestaat al. De metho­do­lo­gie bestaat al. Wat we nu blij­ven uit­brei­den, is de data. Dat bete­kent ook dat ste­den zelf geen vol­le­dig nieuw sys­teem hoe­ven te bou­wen. Wij nemen dat zwa­re werk op ons.

Soms is er een loka­le retail­ma­na­ger die de retai­lers al per­soon­lijk kent en die con­nec­tie is ont­zet­tend waar­de­vol. Maar als het gaat om het ver­za­me­len, struc­tu­re­ren en ana­ly­se­ren van de infor­ma­tie, doen wij dat.

Data kan behoor­lijk abstract aan­voe­len. Wat voor infor­ma­tie ver­za­me­len jul­lie eigenlijk?

We onder­zoe­ken de toe­le­ve­rings­ke­tens van mode­mer­ken en beoor­de­len ze aan de hand van onze eigen metho­do­lo­gie. Voor het Leu­ven­se pro­ject screen­den we een der­tig­tal extra mer­ken, maar we had­den voor­af al een data­ba­se van zo’n dui­zend beoor­deel­de mer­ken. Die infor­ma­tie stelt ons in staat om een veel bre­der beeld op te bou­wen. We bekij­ken momen­teel hoe we dat pro­ces kun­nen ver­snel­len door infor­ma­tie uit Digi­ta­le Pro­duct­pas­poor­ten te kop­pe­len en delen van de beoor­de­ling te auto­ma­ti­se­ren. Het is waar­schijn­lijk nog wat vroeg om in detail te tre­den, maar dat is dui­de­lijk de rich­ting waar we in gaan.

Het inte­res­san­te is dat dit soort infor­ma­tie niet alleen waar­de­vol wordt voor con­su­men­ten. Ze wordt ook waar­de­vol voor steden.

Op een bepaald punt leid­de je werk tot een heel ande­re vraag: hoe ste­den eigen­lijk retail­da­ta ver­za­me­len. Dat lijkt je per­spec­tief behoor­lijk ver­an­derd te hebben.

Dat klopt. Wat ons opviel, is dat ste­den of pro­vin­cies vaak zeer beperk­te bud­get­ten heb­ben om retail te onder­steu­nen, maar wél vrij fors inves­te­ren in het ver­za­me­len van retail­da­ta. Zo kwa­men we bij Loca­tus terecht, een Neder­land­se orga­ni­sa­tie die al jaren­lang retail­land­schap­pen in kaart brengt. Hun teams wan­de­len let­ter­lijk door ste­den en docu­men­te­ren win­kel­ruim­tes. Ze note­ren of een zaak een mode­win­kel, een res­tau­rant of een repa­ra­tie­ate­lier is, ze meten de win­kel­vloer­op­per­vlak­te en moni­to­ren leeg­stand. Die infor­ma­tie wordt ver­vol­gens gebruikt in offi­ci­ë­le overheidsstatistieken.

Aan­van­ke­lijk wil­den we die data com­bi­ne­ren met ons eigen onder­zoek. Maar heel snel bot­sten we op een aan­tal problemen.

Zoals?

Een deel van de infor­ma­tie was onnauw­keu­rig. Belang­rij­ker nog: het was niet gede­tail­leerd genoeg voor de cir­cu­lai­re tex­tiel­tran­si­tie waar Euro­pa nu naar­toe werkt.

Een repa­ra­tie­ate­lier werd bij­voor­beeld gewoon geclas­si­fi­ceerd als een repa­ra­tie­ate­lier. Er was geen onder­scheid tus­sen een bedrijf dat tele­foons, elek­tro­ni­ca, schoe­nen of kle­ding her­stelt. Als je pro­beert te begrij­pen hoe een cir­cu­lair tex­tiele­co­sys­teem func­ti­o­neert, wor­den die ver­schil­len plot­se­ling ont­zet­tend belangrijk.

Waar­om is dat detail­ni­veau zo belangrijk?

Omdat je, zodra je naar cir­cu­la­ri­teit begint te kij­ken, veel meer moet begrij­pen dan de vraag of een win­kel bestaat. Je moet weten waar kle­ding gere­pa­reerd kan wor­den. Waar men­sen ze kun­nen door­ver­ko­pen. Waar loka­le makers aan de slag zijn. Waar onaf­han­ke­lij­ke ont­wer­pers geves­tigd zijn. Zon­der die infor­ma­tie is het heel moei­lijk om te begrij­pen hoe het retai­le­co­sys­teem van een stad zich wer­ke­lijk ont­wik­kelt. We besef­ten dat die lagen gewoon niet zicht­baar waren. Het sys­teem was afge­stemd op iets anders.

Het lijkt erop dat hoe ver­der je keek, hoe meer onver­wach­te bevin­din­gen bovenkwamen.

O ja. Nor­maal gespro­ken, als een stad al betaalt voor retail­da­ta, moet je nog eens beta­len als je toe­gang tot die data wil. Dus we namen con­tact op en vroe­gen wat hun plan­nen waren voor de cir­cu­lai­re eco­no­mie. We wil­den begrij­pen hoe her­stel­dien­sten en soort­ge­lij­ke acti­vi­tei­ten uit­ein­de­lijk deel zou­den gaan uit­ma­ken van toe­kom­sti­ge datasets.

Tij­dens die gesprek­ken leer­den we dat het bedrijf was over­ge­no­men door Green Street in de Ver­e­nig­de Sta­ten. Vol­gens de infor­ma­tie die we kre­gen, is Green Street gespe­ci­a­li­seerd in com­mer­ci­ë­le vast­goed­in­tel­li­gen­tie en advi­seert het inter­na­ti­o­na­le inves­teer­ders over retail­vast­goed­mark­ten, wat de huur­prij­zen opdrijft. Toen ik daar­ach­ter kwam, besef­te ik dat onze pri­o­ri­tei­ten vol­le­dig anders lagen. Wij pro­be­ren te begrij­pen hoe loka­le cir­cu­lai­re eco­sys­te­men func­ti­o­ne­ren. Hun busi­ness dient een heel ander doel.

Een Ame­ri­kaans bedrijf dat de toe­gang tot retail­da­ta in Bel­gië bepaalt, moet een hef­tig moment geweest zijn.

Dat was het. Wat me het meest ver­ont­rust­te, was niet zozeer het eige­naar­schap. Het was het besef dat de infor­ma­tie die toe­kom­sti­ge inves­te­rings­be­slis­sin­gen stuurt niet zozeer de infor­ma­tie is die je nodig hebt voor een cir­cu­lai­re tex­tieleco­no­mie. Als we meer loka­le pro­duc­tie, meer her­stel­dien­sten en lan­ge­re pro­duct­le­vens wil­len, heb­ben we ook data nodig die die acti­vi­tei­ten weer­spie­gelt. Anders blij­ven ze onzichtbaar.

Wat gebeur­de er daarna?

We stap­ten naar het Vlaam­se Inno­va­tie­agent­schap en vroe­gen wel­ke moge­lijk­he­den er waren voor bedrij­ven die met dit soort data wer­ken. Het ant­woord ver­ras­te ons nog meer. Ze zei­den in essen­tie: ​“Blijf weg uit deze markt. Het is een oligopolie.”

Dat zegt veel. Hoe voel­de dat?

Het was abso­luut frus­tre­rend. Soms voelt het als vech­ten tegen een reus die je gewoon niet kan ver­slaan. Maar tege­lijk ver­sterk­te het waar­om dit werk belang­rijk is. Data is niet neutraal.

De vra­gen die je stelt in het onder­zoek bepa­len de ant­woor­den die je krijgt. Als je alleen leeg­stand en win­kel­vloer­op­per­vlak­te meet, is dat de rea­li­teit waar­voor je gaat opti­ma­li­se­ren. Maar als je ook repa­ra­tie­ate­liers, loka­le ont­wer­pers, twee­de­hands, kle­ding­ver­zor­ging en ande­re cir­cu­lai­re acti­vi­tei­ten begint te meten, dan zie je plots een com­pleet ander beeld van de eco­no­mie van een stad. We bou­wen sinds 2018 aan die data voor Bel­gië, Neder­land en Duits­land en zien daar­door dui­de­lij­ke evoluties.

Heeft het Leu­ven­se piloot­pro­ject dan een aan­tal gang­ba­re aan­na­mes over retail op de proef gesteld?

Zeker. Een van de groot­ste ver­ras­sin­gen was dat de retail­af­na­me zich niet beperk­te tot zaken die zich rond duur­zaam­heid posi­ti­o­ne­ren. In het Leu­ven­se piloot­pro­ject leek de trend ver­ge­lijk­baar over retail in het alge­meen. We stel­den ook vast dat som­mi­ge publie­ke nar­ra­tie­ven rond her­stel­dien­sten niet nood­za­ke­lijk over­een­kwa­men met wat we lokaal observeerden.

Men­sen gaan er vaak van­uit dat repa­ra­tie vol­le­dig aan het ver­dwij­nen is. Wat we eigen­lijk zagen, was bewe­ging. De ene zaak sluit. Een ande­re opent ergens anders. Het eco­sys­teem ver­an­dert, maar het ver­dwijnt niet per se.

Per­cep­tie en rea­li­teit komen dus niet altijd overeen.

Pre­cies. Soci­a­le media ver­gro­ten die kloof uit. Wan­neer een retai­ler sluit, is het vol­le­dig begrij­pe­lijk dat die zijn ver­haal onli­ne deelt. Men­sen rea­ge­ren met empa­thie. Vrien­den rea­ge­ren. Klan­ten betui­gen hun steun. Maar die posts pres­te­ren ook heel goed in de algo­rit­mes. Het gevolg is dat nega­tie­ve ver­ha­len veel ver­der rei­zen dan posi­tie­ve. Onder­tus­sen krij­gen zaken die stil ver­der­doen, zich aan­pas­sen of suc­ces­vol zijn zel­den dezelf­de aan­dacht. Ik denk dat dat een ver­te­kend beeld van retail creëert.

Er is bij­na spra­ke van een psy­cho­lo­gi­sche kettingreactie.

Inder­daad. De ene onder­ne­mer ziet een ande­re opge­ven en begint zich af te vra­gen of hij ook moet stop­pen. Die ket­ting­re­ac­tie mogen we niet onder­schat­ten. We zijn heel goed gewor­den in pra­ten over falen. We pra­ten veel min­der snel over de zaken die stil­le­tjes ver­der wer­ken, zich aan­pas­sen of sla­gen. Die ver­ha­len ver­die­nen ook aandacht.

Los van het piloot­pro­ject zelf: wat baart je het mees­te zor­gen als je van­daag de dag naar de onaf­han­ke­lij­ke mode­re­tail kijkt?

Iets wat we door de jaren heen con­sis­tent heb­ben vast­ge­steld, is hoe moei­lijk het gewor­den is voor klei­ne retai­lers om te over­le­ven. Elk jaar slui­ten er win­kels. Dat is niets nieuws. Retail is altijd geë­vo­lu­eerd. De ene zaak sluit omdat iemand met pen­si­oen gaat, een ande­re opent ergens anders. Dat is op zich niet onge­woon. Wat me meer zor­gen baart, is hoe­veel klei­ne duur­za­me­re zaken de eer­ste drie of vier jaar nooit lij­ken te overleven.

Heel vaak inves­te­ren men­sen hun eigen spaar­geld in de hoop iets bete­ke­nis­vols op te bou­wen. Na een paar jaar zon­der vol­doen­de inko­men kun­nen ze dan gewoon niet verder.

We pra­ten vaak over uit­bui­ting aan de pro­duc­tie­kant van de mode-indu­strie. Maar er is nog een ande­re kant waar we lang niet genoeg over spre­ken. Veel onaf­han­ke­lij­ke retai­lers dra­gen zelf enor­me finan­ci­ë­le risi­co’s en ste­ken pri­vé­geld in zaken die mis­schien nooit winst­ge­vend worden.

Het mid­den­veld is ont­zet­tend moei­lijk gewor­den. Ofwel blij­ven zaken heel klein en bou­wen ze een trou­we com­mu­ni­ty op die hen laat over­le­ven, ofwel groei­en ze veel en veel gro­ter dank­zij exter­ne inves­te­rin­gen of fami­lie­ka­pi­taal. Alles daar­tus­sen lijkt steeds uitdagender.

Maakt digi­ta­li­se­ring dat gemakkelijker?

Dat kan het wel doen. Wat we nog altijd zien, voor­al bij oude­re retai­lers, is een aan­zien­lij­ke digi­ta­le kloof. Som­mi­ge zaken heb­ben nog altijd geen wer­ken­de web­shop, of ze gebrui­ken heel klei­ne loka­le plat­for­men die wei­nig bezoe­kers gene­re­ren. We heb­ben con­sis­tent vast­ge­steld dat retai­lers die geves­tig­de e‑commerceplatformen gebrui­ken vaak beter pres­te­ren. Dat heeft deels te maken met ver­trou­wen. Con­su­men­ten zijn ver­trouwd geraakt met bepaal­de check­out-erva­rin­gen. Ze her­ken­nen ze, ze weten wat ze mogen ver­wach­ten en voe­len zich com­for­ta­bel om een aan­koop af te ron­den. Veel zaken inves­te­ren fors in een com­pleet unie­ke, artis­tie­ke onli­ne erva­ring. Iro­nisch genoeg is ver­trou­wen voor het moment dat iemand bij de check­out komt vaak belang­rij­ker dan originaliteit.

Jul­lie werk breidt al uit voor­bij Leu­ven. Hoe zou suc­ces eruit­zien als we dit gesprek over vijf jaar opnieuw zou­den voeren?

Ik zou graag zien dat ste­den hun tex­tiele­co­sys­teem bij­na auto­ma­tisch meten. De basis ligt er al. De dash­boards zijn gebouwd. Nu gaat het om het uit­brei­den van de data. Uit­ein­de­lijk zou ik dat wil­len kop­pe­len aan Digi­ta­le Pro­duct­pas­poor­ten, zodat delen van het pro­ces veel meer geau­to­ma­ti­seerd wor­den. Tege­lij­ker­tijd voert Euro­pa sys­te­men van uit­ge­brei­de pro­du­cen­ten­ver­ant­woor­de­lijk­heid (EPR) in. Die orga­ni­sa­ties zul­len bij­dra­gen innen van bedrij­ven die tex­tiel op de markt bren­gen en zul­len betrouw­ba­re infor­ma­tie nodig heb­ben om te begrij­pen wat er wer­ke­lijk met tex­tiel gebeurt gedu­ren­de de gehe­le levens­cy­clus. Wij heb­ben het kader al live staan en vol­gen alle data op tij­dens de loop­tijd van de dienst­ver­le­ning voor die EPR-systemen.

Van­daag ligt de focus vaak op wat er gebeurt wan­neer kle­ding al afval gewor­den is. Voor mij is dat veel te laat. Lang voor­dat een kle­ding­stuk in een inza­mel­con­tai­ner belandt, kun­nen men­sen beslis­sen om het lan­ger te dra­gen, te her­stel­len, te resty­len of door te geven. Die vroe­ge­re fases zijn waar de groot­ste kan­sen lig­gen. Dat is ook waar een deel van de meest waar­de­vol­le data nog ver­za­meld moet worden.

We pra­ten voort­du­rend over data. Zijn er al cij­fers die dat poten­ti­eel illustreren?

Vol­gens onze eigen bere­ke­nin­gen zou het ver­len­gen van de gemid­del­de levens­duur van kle­ding met slechts drie maan­den al een meet­ba­re impact kun­nen heb­ben op de tex­tiel­ge­re­la­teer­de uit­stoot van een stad.

Tege­lij­ker­tijd ver­sterkt het ook loka­le retai­le­co­sys­te­men als con­su­men­ten zelfs maar een deel van hun beste­din­gen ver­schui­ven van ultra-fast fas­hi­on naar repa­ra­ties, loka­le ont­wer­pers of pro­duc­ten van hoge­re kwa­li­teit. Daar ligt voor mij de ech­te kans. Niet bij gewoon begrij­pen wat er gebeurt zodra tex­tiel afval wordt. Maar de data gene­re­ren die hel­pen om afval in de eer­ste plaats te voorkomen.